วันนี้ของวันนั้น ไม่รู้ว่าเธอจะจำมันได้ไหม วันนี้ของวันนั้นที่เราพบกันครั้งแรก นี่ก็แปดปีเต็มพอดี ป่านนี้นาคงหลับแล้วแต่เรายังไม่นอน ไม่ดีเลยเมื่อเช้าทะเลาะกันทั้งๆที่เรากลับมาคุยกัน เราไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ พรุ่งนี้เธอตื่นมาเธอจะรู้หรือจำได้ไหมว่าวันนี้เป็นวันอะไร เราทำงานไม่มีความสุขเลยทะเลาะกับนาแต่เช้ามันทำให้วันทั้งวันของเราน่าเบื่อไปหมด ไปเดินเซนเวิล คนเดียว กินข้าวคนเดียว แต่อย่างน้อยเราก็คิดถึงเธอตลอดนะ และเราก็ได้ของติดมือมาสำหรับวันครบรอบ8ปีสำหรับเราสองคนนะ ถ้ามีโอกาสเราจะให้เธอ เราคิดว่าเธอคงชอบ
จริงๆวันนี้เป็นวันที่เรานับวันรอมาตลอดตั่งแต่ เธอเดินจากเราไป ร้อยยี่สิบกว่าวัน มันช่างยาวนานจริงๆสำหรับการรอคอยอะไร เราคิดไว้ว่า ถ้าเธอไม่อยากกลับมาหาเราจริงๆ เราก็จะเิลิกพยายามและเลิกทรมานตัวเองซะที เราจะปล่อยเธอไป ตัดขาดเส้นใยบางๆที่มันยังชุดรั้งเราทั้งสองคนไว้ แต่พอมาถึงวันนี้จริงๆเราก็ไม่รุ้ว่าเราควรทำอะไร เราก็ยังเป็นเราแลเะเราก็ยังรักเธอ อยู่แม้ว่าเธอจะเปลียนไปมากแค่ไหนก็ตาม
